Δεν ξέρω τι έφταιξε και αν ..,; το ότι κοιμήθηκα παρέα με 2 γαλλικές κουλτουροταινίες, το ότι ξύπνησα με beatles, το ότι πριν από 9 χρόνια ακριβώς έζησα ένα θαύμα, το ότι είμαι απλή και ταυτόχρονα πολύπλοκη,,;; πάντως ευτυχώς δεν τον σκότωσα τον άνθρωπο, απλά τον έριξα απαλά στην άσφαλτο.Eκεί φυτρώνουν μόνο λάθη. Το παράξενο είναι πως αντί να με βρίσει μου μίλησε ανέλπιστα ευγενικά. Φτηνά την γλίτωσα. Φτηνή βενζίνη. Φτηνά τσιγάρα. Παραλίγο και θα είχαμε δράματα. Σήμερα αυτό που εγώ δε σκότωσα με έκανε πιο αλλόκοτη, πιο αντιφατική , πιο ευσυγκίνητη.Ισως και πιο δυνατή για να κλείσω με μια φράση κλισέ .Δεν ξέρω.. ίσως..
Το αποβλάκωμα της ζέστης ,
κοιτάς από ψηλά το πέρασμα του χρόνου
παθαίνεις ίλιγγο
έχω μαζί μου αλατοζάχαρη σε κύβους
δόσεις ινσουλίνης σε φέρνουν στα ίσα σου
ακόμα και αν γυρίσει ο κόσμος ανάποδα εσύ θα είσαι μαέστρος τουλάχιστον του δικού σου σύμπαντος.
Δεν υπάρχει σειρά, γραμμή, δρόμος. Όμως υπάρχει τρόπος. Πάντα υπάρχει. Σχεδόν.
Θυμήθηκα τώρα ένα μαγαζί που επισκέφτηκα πριν από λίγες μέρες. Πουλούσε φούσκες. Φούσκες για βαθύ ντεκολτέ, φούσκες για μαλλί άφρο, φούσκες κατά της λήθης αλά μεμέντο ,φούσκες για διχασμένους, φούσκες- μεγαλομικρόκοσμοι σούπερ ηρώων, σαπουνόφουσκες μεγάλες, γυαλιστερές, πολύχρωμες, πολλά υποσχόμενες, στις 100 η μια δώρο.. «τους κλέφτες» ψιθύρισα αποφασισμένη να μην ψωνίσω.
ένα ανάλαφρο αεράκι πέταξε εμένα και τη μπουρμπουλήθρα μου έξω από το bubble shop
Προχώρησα όχι διστακτικά αλλά πολύτιμα σαν να χάριζα το βήμα μου σε κάποιον.. ίσως κάποιον που ύπουλα εισχώρησε μέσα μου και μπορούσε πια να είναι εγώ. Και όσο εκείνος γαργαλούσε το μυαλό μου τόσο περισσότερες φούσκες εμφανίζονταν μπροστά μου. Μικροί κόσμοι, μεγάλες προσδοκίες.
Ατελείωτες, ανώφελες, παιχνιδιάρικες, άθραυστες φούσκες, δέλεαρ της πραγματικής ανύπαρκτης πραγματικότητας, έγιναν το υποβρύχιο μου για το υπόγειο ταξίδι μου προς τη Μάγχη. Δεν χρησιμοποίησα σήραγγα γιατί δεν υπήρχε. Ένα υποθαλάσσιο τούνελ όμως άρχισε να χτίζεται σταδιακά από τα σημεία που περνούσα. Δικαίωμα στο όνειρο.
Writing by admin on Wednesday, 21 of May , 2008 at 3:50 pm
Τα βλέφαρα μου είναι πιο βαριά και από την 29 ιντσών ασήκωτη Grundig δεκαετίας 80’, τηλεόραση μου, που εύκολα θέλω να αποχωριστώ. Μιλάμε για βάρος όχι αστεία.. γενικά δεν αντέχω πια το πολύ βάρος. Κάποτε μετέφερα σε μετακόμιση με τη μαμά μου πλυντήριο και ψυγείο για την πλάκα…τώρα δεν θέλω να το σκέφτομαι.. άντε κανένα ελαφροίσκιωτο μοναχικό τραπέζι ή καμία (κου)βαλίτσα για να φεύγω.
Είναι περίεργο να είσαι 55κιλά και να νιώθεις 150.Ίσως γι’ αυτό δεν μου άρεσε ποτέ η heavy metal μουσική…όπως ούτε οι πολλά βαρείς και δύσπεπτοι. Απ’ την άλλη ως χέβι θινκερ κάποιες φορές ,το απολαμβάνω. Προς το παρόν χρειάζομαι ένα γερανό για την τηλεόραση ή στιβαρά μπράτσα.Αναρωτιέμαι τι κάνεις όταν το φορτίο είναι πιο βαρύ και απο σενα ..μυρμηγκάκι
Writing by admin on Wednesday, 16 of April , 2008 at 1:10 pm
Ένας άνδρας πουλούσε φωνές και λέξεις και πήγαινε καλά, παρόλο που συναντούσε πολύ κόσμο που διαφωνούσε για τις τιμές και ζητούσε να τις κατεβάσει. Ο άνδρας υποχωρούσε σχεδόν πάντοτε, κι έτσι μπόρεσε να πουλήσει πολλές φωνές πλανόδιων πωλητών, μερικούς στεναγμούς που αγόραζαν κυρίες εισοδηματίες, και λέξεις για διαφημίσεις, σλόγκανς, κάρτες επιχειρηματιών κι άλλους τέτοιους εξυπνακισμούς.
Στο τέλος ο άνδρας κατάλαβε ότι είχε φτάσει η ώρα να ζητήσει ακρόαση απ’ τον τύραννο της χώρας, που ήταν σαν όλους τους συναδέλφους του, και που τον δέχτηκε περιτριγυρισμένος από στρατηγούς, υπουργούς και φλιτζάνια καφέ.
-Ήρθα να σας πουλήσω τα τελευταία σας λόγια, είπε ο άνδρας. Είναι πολύ σημαντικά γιατί εκείνη τη στιγμή θα τα χάσετε, ενώ αντίθετα σας συμφέρει να τα πείτε όταν θα βρίσκεστε στη δύσκολη αυτή θέση, για να σχηματίσετε αναδρομικά την εντύπωση του ιστορικού πεπρωμένου.
- Μετάφρασε τι λέει, διέταξε ο τύραννος το μεταφραστή του.
- Μιλάει στα αργεντίνικα, Εξοχότατε.
- Στα αργεντίνικα; Και γιατί δεν καταλαβαίνω τίποτα;
- Καταλάβατε πολύ καλά, είπε ο άνδρας. Επαναλαμβάνω ότι ήρθα να σας πουλήσω τα τελευταία σας λόγια.
Ο τύραννος σηκώθηκε όρθιος, όπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, και, κρύβοντας την ταραχή του, διέταξε να συλλάβουν τον άνδρα και να τον βάλουν στα ειδικά μπουντρούμια που πάντα υπάρχουν σ’ αυτά τα κυβερνητικά καθεστώτα.
- Κρίμα, είπε ο άνδρας, ενώ τον παίρνανε. Στην πραγματικότητα θα θελήσετε να πείτε τα τελευταία σας λόγια όταν έρθει εκείνη η στιγμή, και θα σας ήταν απαραίτητο να τα πείτε για να δημιουργήσετε εύκολα την εντύπωση αναδρομικά του ιστορικού πεπρωμένου. Αυτό που εγώ θα σας πουλούσα είναι αυτό που εσείς θα θελήσετε να πείτε. Δεν υπάρχει καμία απάτη. Αλλά αφού δεν δέχεστε το παζάρεμα και δεν θα ξέρετε απ’ τα πριν αυτά τα λόγια, όταν έρθει η στιγμή που θα πρέπει να ξεστομιστούν για πρώτη φορά, εσείς φυσικά δεν θα μπορείτε να τα πείτε.
- Γιατί δεν θα μπορώ να τα πω αν είναι αυτά που θα πρέπει να θέλω να πω; ρώτησε ο τύραννος, μπροστά από ένα ακόμη φλιτζάνι καφέ.
- Γιατί ο φόβος δεν θα σας αφήσει, είπε λυπημένα ο άνδρας. Καθώς θα είστε με μια θηλιά στο λαιμό, φορώντας ένα πουκάμισο και τρέμοντας από φόβο κι απ’ το κρύο, θα χτυπάνε τα δόντια σας και δεν θα μπορέσετε ν’ αρθρώσετε λέξη. Ο δήμιος κι οι παρευρισκόμενοι, μεταξύ των οποίων θα είναι και μερικοί απ’ αυτούς τους κυρίους, θα περιμένουν από υποχρέωση, ένα δυο λεπτά, αλλά, όταν απ’ το στόμα σας βγει μόνο ένα κλαψούρισμα ανάμεσα στο λόξιγκα και τις ικεσίες συγχώρεσης (γιατί αυτά θα τα αρθρώσετε χωρίς προσπάθεια), θα χάσουν την υπομονή τους και θα σας κρεμάσουν.
Θιγμένοι οι παρευρισκόμενοι, και κυρίως οι στρατηγοί, μαζεύτηκαν γύρω από τον τύραννο για να του ζητήσουν να διατάξει αμέσως τον τουφεκισμό του άνδρα. Αλλά ο τύραννος, που ήταν - χλωμός - σαν - το - θάνατο, τους πέταξε έξω και κλείστηκε σ’ ένα δωμάτιο με τον άνδρα για ν’ αγοράσει τα τελευταία του λόγια.
Στο μεταξύ οι στρατηγοί κι οι υπουργοί, προσβλημένοι απ’ τον τρόπο που τους φέρθηκε ο τύραννος, σχεδίασαν μια εξέγερση και το επόμενο πρωί τον συνέλαβαν ενώ έτρωγε σταφύλια στο αγαπημένο του κιόσκι. Για να μην μπορέσει να πει τα τελευταία του λόγια τον σκότωσαν επί τόπου με μια σφαίρα. Μετά βάλθηκαν να ψάχνουν τον άνδρα, που είχε εξαφανιστεί απ’ το κυβερνητικό μέγαρο, και δεν άργησαν να τον βρουν καθώς περιδιάβαινε στην αγορά πουλώντας φωνές στους μικροπωλητές. Αφού τον έβαλαν σ’ ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο, τον μετέφεραν στη φυλακή και τον βασάνισαν για να αποκαλύψει ποια θα ήταν τα τελευταία λόγια του τυράννου. Καθώς δεν μπόρεσαν να του αποσπάσουν καμιά ομολογία, τον σκότωσαν με κλοτσιές.
Οι πλανόδιοι πωλητές που είχαν αγοράσει απ’ τον άνδρα φωνές συνέχισαν να διαλαλούν στις γωνιές, και μία απ’ αυτές χρησίμεψε αργότερα σαν σύνθημα της αντεπανάστασης που αποτέλειωσε τους στρατηγούς και τους υπουργούς. Μερικοί, πριν πεθάνουν, σκέφτηκαν λανθασμένα ότι στην πραγματικότητα όλ’ αυτά αποτελούσαν μια σειρά από ανόητες παρεξηγήσεις κι ότι οι λέξεις κι οι φωνές ήταν πράγματα που σίγουρα μπορούν να πουληθούν αλλά όχι ν’ αγοραστούν, όσο παράλογο κι αν φαίνεται.
Κι όλοι σάπισαν, ο τύραννος, ο άνδρας κι οι στρατηγοί κι οι υπουργοί, όμως οι φωνές αντηχούσαν πότε πότε στις γωνιές.
Writing by admin on Wednesday, 27 of February , 2008 at 12:02 am
Τριγυρνούσαμε στο Σόχο με τον κορμοκράτoρα Μανού.Ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα δρόμο όπου είχε παντού underground μαγαζάκια που μπορούσες με μια λίρα να δεις όσες ταινίες ήθελες.. Χλιδή! Αφού λοιπόν είχανε βγει τα μάτια μας από τις ταινίες που είχαμε δει (πρέπει να είχαμε σαρώσει καμια εικοσαριά),ο Μανού μου είπε ότι θα τελειώναμε την φιλμότσαρκα μας άδοξα αν δεν βλέπαμε το Αχ Μαράκι.. Ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:
-ρε Βεραϊδάκι είσαι να δούμε το Αχ Μαράκι;..πωπω πρέπει να το δούμε οπωσδήποτε! είναι ταινιάρα!!
-Αχ μαρακι?τι είναι αυτό ?..δεν το έχω ξανακούσει.Mα καλά ήρθαμε ως εδώ για να δούμε ελληνική ταινία?
-Σοβαρολογείς?! Είναι ασπρόμαυρη ταινία που μιλάει για τη ζωή της Μαρίας στην Ομόνοια του 50′ ! Δυσεύρετη! Να φανταστείς στην Ελλάδα δεν την βρίσκεις με τίποτα,.είναι cult σου λέω!Εγώ δεν φεύγω αν δεν την δώ!
Με καλές μανούβρες ο Μανού μ’ έπεισε και χωρίς να περιμένει την δική μου απάντηση κατεβήκαμε αμέσώς με σάλτο τα σκαλάκια που οδηγούσαν σ’ένα μικρό σκοτεινό δωμάτιο..ήμουν πολύ περίεργη για την ταινία που θα έβλεπα.
Οι 5-6 Έλληνες φοιτητές που ξεφύτρωσαν σαν φάντηδες μπαστούνηδες σε μια ημισκότεινη αίθουσα αναμονής σκότωσαν την περιέργεια μου .
- Για το Αχ Μαράκι περιμένετε? μας ρώτησαν χαχανίζοντας ορεξάτοι για κουβέντα..α, εμας μας αρέσουν οι ιταλικές ταινίες… ακούστηκε μια φωνή αγνώστου προελεύσεως.
-Μα δεν είναι ιταλική ..ελληνική του 50 είναι!πετάχτηκα με σιγουριά
-Όχι ιταλική σαπουνόπερα είναι! απάντησε φανφαρονίστικα μια bimbo με big babol κάνοντας επιδεικτικά μια μεγάλη φούσκα..τελικά της κόλλησε σε όλο το πρόσωπο και εξαπλωνόταν παντού γύρω απο αυτή σφιγγοντας την με μανία.Κανείς δεν έδωσε σημασία.Αναδυόταν μια θολή βαβούρα..μιλούσαν όλοι μαζί ,εγώ απλά δεν καταλάβαινα τίποτα και πήγα προς το μέρος του Μανού μπας και με διαφωτίσει.Εκείνος είχε ήδη πιάσει την κουβέντα με ένα κοριτσάκι που τον είχε συνεπάρει και δεν άκουγε τίποτα απο αυτά που του έλεγα. Εγώ παρατηρούσα το αίμα που άρχισε να ρέει έτσι ξαφνικά και ανώδυνα από το δεξί μου μπούτι… χωρίς κανέναν λόγο..
Το αχ Μαράκι ήταν εκεί ψυχή τε και σώματι μπροστά στον σπινθηροβόλο Μανού ..τα λόγια ήταν πλέον περιττά.. brigitte-bardot-serge-gainsbourg-je-vais-et-je-viens.MP3
Writing by admin on Tuesday, 18 of December , 2007 at 4:30 pm
Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!
Χόρτα στον άνεμο και τα μαλλιά σου.
Φωσφορισμούς θ’ αφήνουν τα βαθιά σου
άδεια μάτια, φωλιές των ερπετών.
Κρίνοι, μυοσωτίδες, άνθη των
τάφων, θα γίνουνε μειδίαμά σου.
Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!
Δοξάρια σιωπηλά τα κόκαλά σου.
Τον βαρύ πια μην κάνεις. Των ποιητών
τα φέρετρα παιχνιδάκια, στοχάσου,
είναι κι αθύρματα νεκροθαπτών.
Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!
This it is the text where you will have to describe briefly of which blog goes your and that type of things, you cannot excederte in the height of the text because it is a fixed size so that the gray bar adapts well. It is very important that the text is always square with the blue picture. This it is the text where you will have to describe briefly of which blog goes your and that type of things, you cannot
