jorge

Παμπ Κινγκς Χεντ, Εϊντζελ, Λονδίνο. 0030hrs

Εν όψη τις επικείμενης επιστροφής μου στην πατρίδα για τις καλοκαιρινές μου διακοπές, ξεδιπλώνω τους προβληματισμούς μου πάνω στο κατά πόσο κάνουμε το σωστό πράγμα εμείς «οι εδώ» που είμαστε «εδώ». Η παρέα ανταλλάσσει απόψεις και όλοι συμφωνούμε ότι θα θέλαμε να είμαστε στην πατρίδα με ιδανικές συνθήκες. Συμφωνούμε επίσης ότι και «εδώ» δεν είναι ιδανικές οι συνθήκες αλλά για τώρα είναι κάτι που μας κάνει. Η κουβέντα αποτολμά να βουτήξει σε ανεξερεύνητες περιοχές του εσωτερικού μας κόσμου με άγνωστες κολυμβητικές ικανότητες. Ευτυχώς δασώνεται από ένα HOT DOG που από δω και πέρα θα ονομάζω HOT DOG τύπου «To Baywatch», γιατί έτσι μου έσκασε και γιατί έχω υπάρξει και Mits και ξέρω… Το λουκάνικο είχε ζελατίνα και τα κρεμμύδια ήταν καραμελωμένα..όλα καλά! Το πλάνο λέει επιστροφή σπίτι και υπνάκο γιατί το πρωί έχει ταξίδι όμως εντελώς σατανικά (όπως μόνο εδώ συμβαίνει) πέφτουμε πάνω στο Rafa Nadal. Αυτός με τη σειρά του πέφτει πάνω σε μια απροσδιορίστου μεγέθους τηλεόραση πολλών ιντσών τύπου «η Bravia» και η αγωνιά σκαρφαλώνει από τα ακροδάχτυλα μας μέχρι τα πιο απόκρυφα σημεία. Τελοσπάντων παίζαμε virtual tennis 3 (το συνιστώ) μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Ήταν η ώρα να ξεκινήσω…

Σταθμός Αντεργκράουντ Χαϊμπουρι εν Ισλινγκτον, Λονδίνο. 0650hrs

Το τρένο που θα με μετέφερε στο αεροδρόμιο Στανστεντ του Λονδίνου για την πτήση Α και κάτι νούμερα των 1020hrs της Εϊτζίαν για Αθήνα έπρεπε σύμφωνα με όλες τις πήγες να φεύγει από κει. Τα κάγκελα που έφραζαν χωρίς καμία αμφιβολία την είσοδο του σταθμού είχαν άλλη γνώμη. Όχι μόνο δεν έφευγε κανένα τρένο από κει σήμερα, αλλά το τοπίο έμοιαζε σα να μην έχει φύγει κανένα τρένο ποτέ από πουθενά. Ελάχιστος πανικός με τι μορφή χασμουρητού, χριστοπαναγίας και τιμαλακεςειναιοιανθρωποιρεπουστημου σε ένα μοναδικό μορφασμό εμφανίστηκε για κάποια δευτερόλεπτα. Ήταν νωρίς. Plan B.

Σταθμός Αντεργκράουντ εντ νάσιοναλ ρεϊλ, Λίβερπουλ στρητ. 0710hrs

Το εναλλακτικό τρένο για το αεροδρόμιο έφευγε από κει. Και ήμασταν εκεί. Και ήμασταν και άυπνοι και κουβαλούσαμε και βαλίτσες. Μου. Το τρένο έφευγε 0725 και τελικά κατάφερα να μπω μέσα με έγκυρο εισιτήριο στις 0721. Τσεκάρω καφεδάκι μιας κυρίας που έχει ήδη επιβιβαστεί και πριν προλάβω να εκφράσω την επιθυμία ο Lazzo έχει πει «έχεις ακόμα 4 λεπτά, αν προλάβω πρόλαβα» και έχει φύγει..Γυρνά με γερό σπριντ στο τελευταίο πενηντάρι κραδαίνοντας την τίμια σκυτάλη!!! Μου την περνά, η πόρτα κλείνει, το τρένο φεύγει. Γαμώ. Κάτι μου λέει έξω από το τζάμι αλλά δεν καταλαβαίνω και γνέφω γελώντας σα να είχα καταλάβει. Τι μαλάκας είμαι. Τώρα αυτό τι νόημα είχε?

Αεροδρόμιο Στανστεντ, Λονδίνο 0810hrs

Κατεβαίνω και παίρνω το απαραίτητο καροτσάκι για τις αποσκευές μου. Στο σημείο αυτό πρέπει να πω ότι είμαι υπέρβαρος. Όχι ως κορμοστασιά. Ως ταξιδιώτης. Από προηγούμενη εμπειρία μου ξέρω ότι οι σοβαρές εταιρίες επιτρέπουν 1 χειραποσκευή + 1 λάπτοπ και μια αποσκευή βάρους 20 με 25 κιλών, αναλόγως την εταιρεία. Ξέρω ακόμη ότι δε χάθηκε και ο κόσμος και για κανα 2 κιλάκια παραπάνω. Αυτό που δεν ξέρω είναι γιατί το εισιτήριο μου κόστιζε μόλις 99 ευρώ.

Αλλά πρόκειται να μάθω.

Πάω στο τσεκ ιν και ο αντιπαθής μαλάκας μου ξεφουρνίζει ότι, όχι μόνο δε μπορώ να πάρω την χειραποσκευή στο σκάφος αλλά και ότι θα με χρεώσει και 11 λίρες Αγγλίας για κα8ε επιπλέον κιλό πέραν των 20!!!

Για να μάθω.

Τα 25 τις βαλίτσας μου και αλλά 8 της χειραποσκευής μου με έναν πρόχειρο υπολογισμό θα στοίχιζαν 143 λίρες Ηνωμένου Βασιλείου τις οποίες όχι απλώς δεν είχα καμία διάθεση να δώσω, αλλά δεν είχα και να δώσω. Η ώρα περνά, ο μαλάκας με κοιτάζει και στο μυαλό μου έρχεται η σκηνή από το Χαϊ φιντελιτυ όταν ο Τιμ Ρομπινς μπαίνει στο δισκάδικο. Του σπάω τα δόντια με το λάπτοπ και τον αγνοώ αλλά δε βλέπω και τι λύση… Μια ώρα μετά από ατελείωτα τηλέφωνα και διαβουλεύσεις, αποφασίζω ότι δε μπορώ να μπω σε αύτη την πτήση και αφήνω από μια νοητή τρύπια τσέπη να πέσουν 99 ανόητα ευρώ στο γυαλισμένο πάτωμα μπροστά στο μαλάκα. Plan C.

Σταθμός Αντεργκράουντ Λίβερπουλ στρητ, Λονδίνο. 1000hrs

Νοιώθω πια πολύ μαλάκας, όχι μόνο επειδή είμαι, αλλά και επειδή είμαι πάλι εδώ. Έχω καταφέρει να χαλάσω ένα κάρο λεφτά πολύ προσεκτικά υπολογισμένα μέσα σε λιγότερο από 3 ώρες και είμαι ακόμα στο κέντρο του γαμολονδίνου ενώ σε 20 λεπτά θα έπρεπε να πετάω. Παίρνω μετρό (ή αλλιώς σουλήνα όπως το λένε εδώ) να πάω Χιθροου με σκοπό να στήσω κώλο είτε στην Μπριτις εργουεϊς είτε στην Ολυμπικ εργουεϊς προκειμένου να βρω κάποιο εργουεϊ ορ λινκιν να πάω στην πατρίδα. Για όσους δεν έχουν υπόψη τους από αυτή την απόσταση είναι περίπου μιάμιση ωρίτσα, αν είσαι τυχερός. Περιττό να διευκρινίσω αν είμαι τυχερός.

Αεροδρόμιο Χιθροου, Λονδίνο. 1200hrs

Φτάνω και έχω δίλημμα. Μπριτις ή Ολυμπικ? Από καθαρόαιμη ελληνική λεβεντιά αποφασίζω ότι θα εμπιστευτώ τον εθνικό αερομεταφορέα μας και ότι αν τελικά τα καταφέρω θα είναι μια νίκη συνολικά για το έθνος. Είμαι ο Πύρρος Δήμας, Η Βούλα Πατουλίδου, ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φιλλίπου και τ’ άλλα παιδία σε οικονομική συσκευασία και στοχεύω σε μια μικρή θεσούλα στην ομώνυμη κατηγορία. Την οικονομικιά. Πάω εκεί και το χρυσό αυτό κορίτσι με τα χρυσά μαλλιά που κάθεται πίσω από το χρυσό γκισέ της 24καρατης και 3 φορές πλατινένιας αεροπορικής εταιριάρας μας (ακουστέ το Έλληνες) μου λέει ότι όχι μόνο μπορώ να πάρω τις χειραποσκευές μου επάνω, αλλά και ως φοιτητής σου λέει, δικαιούμαι δωρεάν μέχρι 32 κιλά στη βαλίτσα μου!!! Ανφακινμπιλιβαμπλ!!! Μου φεύγουν περίπου 4 ουφ ανακούφισης συνοδευόμενα από ισάριθμες κλάνιες κωλοφαρδίας ή το αντίστροφο. Νομίζω ότι όπου να ναι ανοίγει η πύλη που θα με οδηγήσει επιτέλους με μια μικρή καθυστέρηση 6μιση ωρών πανικού και απογοήτευσης στον αρχικό προορισμό μου. Τελειώνει η μπαταριά του λάπτοπ συνέχεια από Ελλάδα αν δε στοκάρει πουθενά το αεροπλάνο.

Σινεμα καφέ, Πάτρα, Ελλάς 1523hrs

Έφτασα και επέζησα. Οι περιπέτειες δεν τέλειωσαν αμέσως αλλά νομίζω ότι αρκετά μπαγιάτεψε αυτό το πόστ οπότε δε συνεχίζω. Η αρχή λένε είναι το ήμισυ του παντός και όπως φαίνεται θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια να τα κρατήσω μαζί..

«αν ήμουν εσύ θα ξεμπέρδευα μαζί μου» Neil Hannon

Γιατί έχει λιακάδα και ζέστη

Γιατί με πιέζει ο χρόνος

Γιατί πίνω Cuba libre

Γιατί μερικές φορές δε χρειάζεται ούτε να είσαι ερωτευμένος, ούτε να έχεις πάρει χάπια, ούτε να σου έχουν κάνει δώρο, ούτε να έχεις κερδίσει το λαχείο (λαϊκό, τρίδυμο ή σουήπ στέικ δε με απασχολεί) για να είσαι ευτυχισμένος..

Γιατί έτσι…

p.s.: Ίσως γιατί η Beth Orton είναι so hot..

Ασπεκτ ( courtesy of Galis) και αγωνία στα τελευταία λεπτά του ποδοσφαιρικού αγώνα καθώς ο διαιτητής Κύριος Δαρμένος (κλεμμένο και αυτό, ok) σφύριξε πεναλτυ υπέρ της φιλοξενούμενης ομάδας σε αμφισβητουμένη φάση όταν ο Πίδουλας δέχτηκε, σκληρό μαρκάρισμα στα όρια τις μεγάλης περιοχής του τερματοφύλακα Καραγκιόζη τις γηπεδούχου ομάδας.

Για να δούμε λοιπόν (κορώνα ή γράμματα, άσχετο, αλλά όχι και τόσο)…

Ο Αρλαούμπης έχει αναλάβει την εκτέλεση… Παίρνει φόρα……Αυτά τα λίγα μέτρα θα κρίνουν την άνοδο στην 3^η εθνική κατηγορία………

Σουτάρει…………

Και στέλνει τη μπάλα……

στο Γάμα του Καραγκιόζη κυρίες και κύριοι…..

Ερώτηση: αυτό τώρα είναι μέσα ή έξω?

Είμαι μαλάκας. Είμαι και στο τραίνο (δε θα την ξεπεράσω ποτέ αυτή την ατάκα). Σκεφτόμουν σήμερα το πρωί ότι κάθε 31^η Δεκεμβρίου μου έρχεται στο μυαλό ότι κάθε τι είναι το τελευταίο της χρονιάς. Ξέρεις, το τελευταίο ξενύχτι, το τελευταίο βράδυ, ο τελευταίος ύπνος. Όχι άσχημα. Έτσι. Και καλά. Ότι είναι κάτι ρε παιδί μου που δε θα ξαναγίνει με την ίδια χρονολογία στη σφραγίδα. Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο μου έπαιρνε λίγες μέρες μετά την αλλαγή του χρόνου να συνηθίσω να γράφω τη νέα χρονολογία. Μου αρέσει λοιπόν σήμερα να σκέφτομαι για πράγματα που έφυγαν ή θα φύγουν με την αλλαγή του χρόνου. Όχι άσχημα. Έτσι. Όχι αυτά που θα έρθουν με το νέο χρόνο. Αυτά από αύριο.

Πάντα πίστευα ότι ένα σημάδι του ότι μεγαλώνεις είναι να θυμάσαι ακριβώς πως ήσουν πριν 10 χρονιά. Θα μου πεις, γιατί ρε μεγάλε 10 και όχι 5 ή 12? Δεν ξέρω. Έτσι μου έσκαγε πάντα. Αν έχεις ακριβή εικόνα του εαυτού σου πριν 10 χρονιά, σημαίνει ότι μεγάλωσες λίγο. Εγώ λοιπόν έχω να θυμάμαι πάρα πολλά από το 1997. Και εσύ είμαι σίγουρος. Αλλά και γω. Πριν 10 χρονιά εγώ που λες γνώρισα ένα κορίτσι. Και το ερωτεύτηκα. Και από τότε όταν η κουβέντα πάει στα ερωτικά, αναφέρομαι σε αυτή ως τον 1^ο μου έρωτα. Πριν 10 χρονιά επίσης πήγα τελευταία χρονιά στο σχολείο. Από κει δε θυμάμαι τίποτα βέβαια, εκτός από τον μαθηματικό Κο Καραδήμα, επειδή τα κατάφερνα στα μαθηματικά και τη φιλόλογο Κα Δριμάλα επειδή δήλωνε ότι παρά τα χρόνια και την εμφάνιση της είναι ακόμα ενεργή σεξουαλικά. Καλοί δάσκαλοι. Κούλ ρε παιδί μου, ούτε σπασαρχίδιδες ούτε υπερπροοδευτικοί-δίπλα στους νέους-μαλάκες. Δεν ισχυρίστηκαν ποτέ ότι μας καταλαβαίνουν αλλά μας δίδαξαν σωστά αυτό που ξέρανε. Ωραίοι. Το 1997 επίσης είχα μακρύ μαλλί και ούτε μια τρίχα γένια. Μακρύ σα να λέμε κάτω από τους ώμους και ήμουν αδύνατος με πλατάρες. Η κορμοστασιά ήταν αποτέλεσμα μιας ακόμα και σήμερα ανεξήγητης στροφής προς τα σπόρ από την 3^η γυμνασίου ως την 3^η λυκείου. Μπάσκετ, μπάλα και καράτε (κι όμως κορμάκι. Και καράτε!) και εσχάτως gym. Ίσως να ήταν συνειδητό καθώς από στιγμή σε στιγμή ήταν φανερό ότι θα ξεκινούσε η σεξουαλική μου ζωή. Όχι, δεν ανήκω στην κατηγορία που το κάνανε 1^η φορά στα 12 και μέχρι τα 16 είχαν κάνει παρτούζες με 3δημες Ουκρανές, είχαν πηδήξει Γερμανίδες σε διακοπές με τους γονείς τους και τους παίρνανε πίπες στις τουαλέτες. Σε αυτή την κατηγορία ανήκαν οι συμμαθητές μου που ήταν στο 15μελες και παίζανε το καλύτερο μπάσκετ από όλους, ήταν σχετικά καλοί μαθητές αλλά όχι και φυτά. Φορούσαν τα τελευταία AIR MAX ή JORDAN και βάζανε τζέλ στην κασίδα τους για γουέτ λούκ. Τώρα είναι δικηγόροι. Ανήκω στην κατηγορία αυτών που έκαναν πρώτη φορά σεξ μετά το σχολείο, όχι γιατί δε θέλανε αλλά γιατί δε βρίσκανε. Δεν είναι βέβαια αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι τότε πηγαίναμε στο gym και παίζαμε μπάσκετ και ήμασταν πολύ κορμιά. Όλη αυτή η σαχλαμάρα σταμάτησε όταν μια μέρα με ντάλα ήλιο παραλίγο να πέσουμε ξεροί αγκομαχώντας για λίγο οξυγόνο στα ελαφρώς δηλητηριασμένα από τα πρώτα μας τσιγάρα παιδικά πνευμόνια. Κοιταχτήκαμε στα μάτια με το φίλο Χρήστο και είπαμε με μια φωνή: “το κόβουμε”. Δεν ξαναπαίξαμε μπάσκετ ούτε πήγαμε ξανά στο gym.

Το 2007 ήταν μια εξίσου σημαντική χρονιά. Στεναχωριέμαι που έπρεπε να περάσουν 10 χρόνια για να μπορώ να πω ότι πραγματικά θεωρώ ότι είναι μια χρονιά που δε θα ξεχάσω ποτέ, αλλά πάλι, αν ήταν να θυμόμασταν και τα πάντα μαλακία θα ήταν. Άσε που εγώ είμαι και χρυσόψαρο που λέει και ο Charlie οπότε δεν είμαι καλός με τη μνήμη. Τελοσπάντων, το 2007 έγιναν πολλά ωραία και πολλά άσκημα πράματα. Όχι στον πλανήτη. Σε μένα. Καλά και στον πλανήτη. Και στη χώρα μας πολύ πιο άσχημα. Αλλά εγώ μιλάω για μένα. Το 2007 άλλαξε η ζωή μου με όλους τους πιθανούς τρόπους. Εντάξει, όχι με όλους αλλά με αρκετούς. Άλλαξα επάγγελμα, χώρα, σπίτι, πούλησα το αμάξι, έβγαλα δίσκο, έχασα το σκύλο μου, γνώρισα τον Charlie, έκανα τατουάζ (ναι ξέρω, δε στο είχα πει) και χώρισα με το κορίτσι μου. Ειδικά αυτό το τελευταίο πολύ με στεναχώρησε. Τότε. Και τώρα κάποιες μέρες. Αλλά τότε τον Απρίλιο πολύ. Ίσως δίκαια, ίσως άδικα, τι να πει κανείς? Δεν έχει και πολύ σημασία. Θυμάμαι τώρα το κόμμεντ του Κατ στο Αθενζ. Ότι είσαι με μια κοπέλα και είσαι καλά και μετά χωρίζεις και είσαι σκατά και μετά βρίσκεις μια άλλη και είσαι πάλι καλά και πάει λέγοντας. Δε το είπε ο Κατ. Κάποιος άλλος το είπε αλλά δε θυμάμαι. Ο Κατ το έγραψε. Και είναι αλήθεια βεβαίως, εκτός και αν είσαι ο Φλωρεντίνο Αρίσα που μπορεί να σου πάρει λίγο παραπάνω να το ξεχάσεις. Τελευταία ευτυχώς νοιώθω όλο και λιγότερο σαν και αυτόν, γιατί είχα αρχίσει να πιστεύω ότι του μοιάζω. Κάνω τον απολογισμό της χρονιάς και αναρωτιέμαι που με πάει αυτό το τραίνο. Όχι της σκέψης. Αυτό που είμαι τώρα. Το ιντερσίτυ. Το γρήγορο. Το σύγχρονο. Με πάει στο χωριό να κάνω πρωτοχρονιά με τη δυναστεία. Βαριέμαι αλλά ίσως έτσι να πρέπει.

Όλοι εσείς, οι φίλοι μου θα κάνετε κάτι διαφορετικό απόψε το βράδυ. Κάποιοι από σας μαζί και κάποιοι άλλοι εντελώς μόνοι σας. Κάποιοι θα περάσετε ωραία μέχρι το πρωί γελώντας, πίνοντας και παίζοντας χαρτάκι και κάποιοι θα πέσετε για ύπνο νωρίς, ίσως και πριν αλλάξει ο χρόνος. Κάποιοι αγκαλιά με ένα κορίτσι που σας αγαπάει ή που σας αρέσει, κάποιες αγκαλιά με το αντίστοιχο αγόρι, κάποιοι και κάποιες αγκαλιά με πολλά αγόρια και κορίτσια. Κάποιοι θα ανοίξετε δώρα και κάποιοι άλλοι σαμπάνιες. Μερικοί ίσως κάνετε κάποια ζαβολιά λόγω της ημέρας (πχ να καπνίσετε στο σαλόνι….) και άλλοι ίσως φροντίσετε να κάνετε κάτι πολύ καλό καθώς αλλάζει ο χρόνος για να σας πάει όλη η χρονιά καλά. Σε κάποιους θα πέσει το φλουρί και σε κάποιος το πουλί. Κάποιοι θα κερδίσουν στα χαρτιά και ίσως να χάσουν στην αγάπη, ενώ άλλοι δε θα ασχοληθούν καθόλου με τα χαρτιά γιατί δε θα τους αφήνει η αγάπη. Για όλους και όλες εσάς, απόψε το βράδυ, την ώρα που θα αλλάζει ο χρόνος θα κατεβάσω μονορούφι ένα ποτήρι κρασί και θα σας σκέφτομαι. Όλους το ίδιο. Και άλλο ένα 2 ώρες μετά για σένα ρε σκατόπαιδο. Και θα ευχηθώ μια μέρα να αλλάξουμε όλοι μαζί το χρόνο. Ίσως το 2017, ποιος ξέρει? Κανένας μόνος του και κανένας μόνος. Σας αγαπώ πολύ και μου λείπετε.

Τσήαρς

p.s.: Τραγουδάκι δεν έχει γιατί είμαι στο χωριό και δε βοηθάει το ιντερνέτ.

Πόσο σε νοιάζει τελικά?

Τι είσαι διατεθειμένος/η να κάνεις?

Πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις?

Θα κουνηθείς από τι θέση σου ή θα με κοιτάς σα μαλάκας?

Τον θες πίσω?

PROVE IT MTHRFCKR

p.s.: Μηνύματα αγάπης ευπρόσδεκτα. Όλα τα υπόλοιπα θα διαγραφούν πάραυτα.

Δε την είχα δει για 1μιση μήνα. Δεν ήμουν καλά και είχα αρχίσει να βαριέμαι να μην είμαι. Το σχέδιο ήταν απλό. Θα πήγαινα, θα την έβλεπα και θα προσπαθούσα να την κάνω να παραδεχτεί κάτι. Οτιδήποτε. Καλό ή κακό δε με απασχολούσε. Έπρεπε να γίνω πάλι καλά.

Με πήρε μια αγκαλιά και κάτσαμε για φαγητό. Μίλαγε. Δε άκουγα. Στο μυαλό μου γύριζε μια ιδέα και μόνο. Πρέπει να γίνω πάλι καλά. Φαΐ τέλος. Καφέ απέναντι. Εγώ. Αυτή τσάι. Αυτή πάντα τσάι. Εγώ κλάμα. Και αυτή.

-Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Πολύ καιρό τώρα. 1μιση χρόνο.

-Γιατί δε με χώριζες τότε?

-Δεν ήθελα. Σε αγαπούσα.

-Τώρα?

-Σε βαρέθηκα. Με πίεσες. Με κούρασες. Δε σεβάστηκες αυτά που ήθελα. Σ’ αγαπώ. Δε σε θέλω πια.

Και ξαφνικά οι βόμβες σταμάτησαν να πέφτουν. Άκουγα τις φλόγες να καίνε δέντρα, σπίτια να καταρρέουν. Παντού καπνός. Οι σειρήνες είχαν σταματήσει. Τα Εξάρχεια είχαν καταστραφεί ολοσχερώς και στη θέση τους είχαν μείνει μονό ερείπια και στάχτες στο τασάκι μου.

Είχε δίκιο. Αλλά εγώ είμαι ακόμα ερωτευμένος. Ήμουν πάντα. Πριν τη γνωρίσω ακόμα. Το σχέδιο είχε πετύχει. Και ένοιωθα σκατά. Φύγαμε μαζί. Με άφησε στο μετρό. Κλάματα παντού. Θυμάμαι πάντα να στεναχωριέμαι όταν έβλεπα ανθρώπους να κλαίνε στο δρόμο. Το κλάμα είναι κάτι πολύ προσωπικό. Για να κλαις στους δρόμους πάει να πει ότι συμβαίνουν τραγικά πράγματα. Έβαλα μουσική στ’ αυτιά και πήρα το μετρό. Κλάματα. Κόσμος. Νέος Κόσμος. Συγγρού Φιξ. Το αντιλαμβάνομαι 2’’ πριν κλείσουν οι πόρτες και πετιέμαι έξω γρήγορα. Όταν μου συμβαίνει αυτό πάντα έχω την αίσθηση ότι έχω ξεχάσει κάτι μέσα στο μετρό. Δε γύρισα να κοιτάξω. Ήξερα τι είχα χάσει. Πήρα τη Συγγρού και κατέβηκα στο Γυάλινο που παίζανε οι Matisse. Guest list και τσάμπα σκάτς. Ότι πρέπει λέω και πίνω μια τζούρα. Στο τηλέφωνο ο φαντάρος λέει ότι ζηλεύει και στέλνει μια φωτογραφία από τη βραχονησίδα. Την κοιτάζω και ζηλεύω με τη σειρά μου. Θα προτιμούσα να είμαι εκεί. Μιλάω με την Ελένη που γενικά είναι ομορφούλα και έχει ωραία φωνή. Η Ελένη φεύγει. Το johnny walker έρχεται για να μείνει. Κατά κανόνα είναι το μόνο ουίσκυ που δεν πίνω άλλα εκείνη την ώρα μου φάνηκε σα Lagavulin. Έχω ξεχαστεί και πίνω συνέχεια. Το live τελειώνει και πάμε για ποτά. Όχι ότι δεν είχαμε αρκετά, αλλά έτσι πάει. Μετά το live πας για ποτά.

Το μέρος ήταν σκατά και ο κόσμος ηλίθιος. Παράπονο το έχω, τόσα χρόνια δε με έχει πάει κανένας σε ένα bar της προκοπής στην κωλοαθήνα. Δίπλα μας 2 κοπέλες, μια όμορφη και μια άσχημη που κατά κανόνα είναι κολλητές, για να αισθάνεται η όμορφη πιο όμορφη και η άσχημη να μπορεί να μιλάει με αυτούς που θέλουν να γαμίσουν την όμορφη . Είναι άγραφος νόμος. Το ξέρουν και οι 2 και είναι καλά με αυτό. Μιλάνε με έναν άσχημο Ισπανό και τον κοιτάνε στο στόμα. Τα βλέμματα τους προδίδουν ότι θέλουν να τον κατασπαράξουν και αυτός το απολαμβάνει. Ωραίος. Είμαι σίγουρος ότι αν άρχιζα να μιλάω και εγώ γαλικά θα θέλανε εμένα. Και αν πεταγότανε και κανένας άλλος που θα μίλαγε γερμανικά, αυτόν. «Ηλίθιες» σκέφτηκα και ήπια μια γουλιά από τη μπύρα που δε μου άρεσε. Η παρέα δεν τράβαγε. Αποφάσισα να πάω τουαλέτα. Το κάνω αυτό. Όταν δεν περνάω καλά κάπου, πάω τουαλέτα. Χωρίς να κατουριέμαι. Διέξοδος κι έτσι. Τελικά κατουράω και κανα δυο σταγόνες μόνο και μόνο για να δικαιολογήσω την παρουσία μου εκεί. Τραβάω καζανάκι και βγαίνω. Όταν δεν είναι κανείς μπροστά δεν πλένω χέρια και τέτοια. Ήταν όμως μια κοπελιά και δε θα έπρεπε να στιγματιστώ ως αυτός που πιάνει το πουλί του και μετά κάνει χειραψίες. Αυτή έφτιαχνε τα ήδη φτιαγμένα της μαλλιά καθώς εγώ κατάβρεχα τα χέρια μου με προσήλωση καρδιοχειρούργου που κάνει απολύμανση. Βγήκαμε και οι 2 μαζί, αυτή έχοντας τη βεβαιότητα ότι είναι πιο όμορφη και εγώ πιο καθαρός. «Πόσο γελοίοι είμαστε και οι 2 γλυκιά μου» της είπα με το στόμα κλειστό, αλλά δεν απάντησε. Ίσως να μη με άκουσε, δεν ξέρω. Γύρισα στο παρεάκι.

Όταν ο φίλος σου σου λέει ότι χάλασε ο καιρός είναι μάλλον ώρα να συνεχίσετε τη νύχτα σας χωριστά. Άρχισε να βρέχει. Η Θοδώρα εκδήλωσε την επιθυμία να με συνοδεύσει για το υπόλοιπο της βραδιάς. Είναι φοβερό πως όταν δεν έχεις αυτή που θέλεις είσαι περιτριγυρισμένος από όλες τις άλλες και όταν τις θες όλες είσαι με κάποια που δε θέλεις. Αλλά η Θοδώρα είναι φίλη μου. Άλλο αυτό. Όχι ότι δεν είναι ωραία. Μια χαρά είναι, κορίτσαρος. Αλλά είναι φίλη.

Η βροχή δυνάμωσε και ψάχναμε καταφύγιο ή έστω ένα Αγίου Βερνάρδου να του κλέψουμε το βαρελάκι.

Έπρεπε να πιούμε. Ο παππούλης στο galaxy συγκινήθηκε περισσότερο στην ιδέα του κρεβατιού του παρά στην εικόνα 2 νέων – ωραίων – βρεγμένων παιδιών θέλησαν να πιούνε ένα ποτό στο bar του. Ας είναι. Βγήκαμε στη βροχή και αποφασίσαμε να μην τρέξουμε. Θα περπατούσαμε μέχρι το πιο κοντινό μέρος που δίνουν ποτό. Της είπα τον πόνο μου και αυτή το δικό της και ήπιαμε κόκκινο κρασί. Μας έδιωξαν και από κει. Περπατούσαμε μέχρι την ομόνοια. Ήμασταν μούσκεμα και κρυώναμε. Μοιραστήκαμε τον προβληματισμό ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στους δρόμους και συμφωνήσαμε ότι είναι κρίμα. Στενοχωρηθήκαμε για περίπου 5΄΄ και συνεχίσαμε. Ήπιαμε μπύρα στα Everest και μετά πηρέ ένα ταξάκι και έφυγε.

Εγώ πήρα λεωφορείο για τον Κηφισό. Έβαλα Φάμελλο στ’ αυτιά και έστειλα sms: «…προτιμώ να σταματήσουμε να μιλάμε…». Ακόμα δεν ξέρω πως το έκανα. Πήρα το κτελ, έκλαψα και αποκοιμήθηκα.

Τώρα τι σας νοιάζουν εσάς όλα αυτά?

Χέστηκα.

Απλά πρέπει κάπου να τα πω. Άσε που νομίζω ότι και αυτοί που θα με πούνε πάλι κλαψομούνη μπορεί και να θυμηθούν μια παλιά τους αγάπη. Και ίσως κάποιοι να κλάψουν κιόλας. Μόνοι τους όμως. Στο σπίτι. Όχι στους δρόμους.

Στους δρόμους κλαίνε μόνο οι φλώροι και οι γκόμενες.

Το μπαλκόνι είναι φανταστικό. Βλέπεις από κει το μικρό κολπίσκο του Αη - Δεθυμαμαιτονομάτου να απλώνεται γαλήνιος μπροστά σου.

«το καλοκαίρι λένε ότι έχει πολύ κόσμο εδώ. Είναι τρεντυ παραλία και έτσι..»

Μοναξιά – Παϊδάκια – Τουρμπίνες. Το να σε γνωρίζουν με το μικρό σου όνομα στο ρεστουραντ δεν είναι πάντα ενδεικτικό κοινωνικού στάτους. Το τηλέφωνο χτυπούσε πολύ συχνότερα την τελευταία εβδομάδα και τώρα έβλεπα το γιατί (και τον γατή).

Το φιλοσοφήσαμε. Ο έρωτας έχει τελικά τεράστια συγγένεια με τα παϊδάκια. Σου αφήνει μια γλυκιά γεύση και λερωμένα χέρια. Δύσκολα τον χωνεύεις και παίζει να τον σιχαθείς κιόλας άμα το παρακάνεις. Το πάθος (courtesy of Lazaros) πάλι είναι άλλο πράμα. Το πάθος είναι η σαλάτα. Πάει με όλα. Ένα χορταρικό το θες όπως και να ‘χει. Ακόμα και ο Private John με τη lethal κρέπα - καρμανιόλα, βλίτα και μαρούλι τρώει (το τελευταίο σε συνδυασμό με ουίσκι ξέρω ότι προσφέρει ανεπανάληπτες σεξουαλικές επιδόσεις).

Εξ ου και η φράσις: “τα κάναμε σαλάτα”.

Το Σάββατο αποφασίσαμε ότι αρκετά με τα παϊδάκια και φύγαμε με τους Travis για νέες περιπέτειες. Περνώντας από την Ιερουσαλήμ (και αφού σταυροκοπηθήκαμε) σκεφτόμουν πόσα χρόνια έχω να πάω μια εκδρομούλα με ένα φίλο και συμφωνήσαμε ότι είναι καλή ιδέα να πηγαίνουμε που και που πουθενά. Το να ταξιδεύετε μαζί όταν και οι δυο το έχετε τόση ανάγκη μπορεί να συγκριθεί μόνο με μια παγωμένη μπύρα μετά τη βουτιά στη θάλασσα.

Το μεσημεράκι φτάσαμε και κάνοντας τη βόλτα μας στο λιμάνι νοιώσαμε και πάλι νέοι. Όχι ότι δεν είμαστε. Απλά δε το νοιώθαμε. Καιρό τώρα. Έτσι είμαστε εμείς. Άλλο είμαστε και άλλο νοιώθουμε. Όχι πάντα. Τελευταία. Όταν είσαι σε καλή διάθεση σε πιάνει λύσσα (γκρρρρ) και θες να δαγκώσεις κόσμο. Ειδικά αν είσαι και λίγο δεμένος και σε αμολήσουν θες να τρέξεις και να τους φας. Και τους φάγαμε. Και τους τσίρους και το σκουμπρί και ήπιαμε και τσίπουρα και ήρθαν και οι άλλοι και βάλαμε την “πω πω τι όμορφη που είσαι αλλά δε στο λέω και ίσως γελάω και λίγο παραπάνω αλλά δεν είναι απ’ τα τσίπουρα απλά είμαι ευχάριστος τύπος” μούρη μας και κάναμε εντύπωση. Πρώτη. Καλή. Δεν ξέρω τελικά πόσους δάγκωσα στη διαδρομή Πάτρα – Alu City – Βόλος – Vermont – Πάτρα και δεν είμαι και ο πιο αρμόδιος να πω. Ξέρω μόνο ότι το ίδιο βράδυ ο Σπάρτακος με την παρέα του καθάρισε το δρόμο.

Κυριακή. Χωνεύουμε παϊδάκια. Εγώ πολλά. Υπάρχει και φωτογραφία. Το εκτροχιασμένο βαγόνι πάνω στη γέφυρα Ντε Κίρικο* (αριστούργημα της σιδηρουργίας με μοναδικά στο είδος τους γαλβανιζέ μπουλόνια και μινιμαλ σχεδιασμό που θα μπορούσε να κάνει κάποιον να πιστέψει ότι την έφτιαξε ο Κυρ - Κυριάκος, ο σιδεράς, με 10 Ρουμάνους) ήρθε σαν προειδοποίηση ότι ίσως είχα ξεφύγει από τον έλεγχο. Ο ακτιβιστής Τres Bien εξέφρασε τις αμφιβολίες του, τόσο για τη στατικότητα του εν λόγω θαύματος της μηχανικής, όσο και για το αν θα έπρεπε να τη διασχίσουμε. Πιστεύω δε ότι έλαβε σοβαρά υπ’ όψη του το ενδεχόμενο τις πτώσης στο κενό και μέτρησε 1 προς 1 τις πιθανότητες να επιζήσουμε, που μεταξύ μας δεν ήταν και πολλές, και μετά από ολιγοδευτερόλεπτο συμβούλιο με την υψοφοβία του αποφασίστηκε ομόφωνα (με 2 ψήφους κατά και 0 υπέρ, άκυρα 0, λευκά 0) να επιστρέψουμε.

Πλησίαζε η ώρα να φύγουμε αλλά δεν έπρεπε. Ο Σπάρτακος έδωσε τη λύση για 2^η φορά και όπως μόνο οι άντρες κάνουν, πήρε τα 68 μου άλογα και κάλπασε νότια.

Το ίδιο βράδυ έπινα limonaya (μη έχοντας ακόμα χωνέψει τα παϊδάκια) και συζητούσα για έρωτες. Μερικά χιλιόμετρα μακριά, Ο Σπάρτακος βρήκε τους υπόλοιπους σκλάβους και οργάνωσαν την επόμενη εξέγερση βουτηγμένοι στο ουίσκι. Γέλασαν, έκλαψαν και αγαπήθηκαν όπως λίγοι άντρες κάνουν. Δε ζήλευα. Ούτε και αυτοί. Είμαστε όλοι καλά. Έτσι είμαστε εμείς. Είμαστε ωραίοι. Είμαστε και μαλάκες. Αλλά είμαστε και ωραίοι.

Στάση

Είναι σωστό όταν γίνονται σημαντικά πράγματα γύρω σου να τα παρακολουθείς και να τα νοιώθεις, να μην τ’ αφήνεις να περνάνε. Θυμάμαι ήμουνα κάποτε σε μια στάση και περίμενα το τρόλεϊ. Όπως καθόμουνα, κοιτάζω πάνω. Έγραφε: «αντί να χαζεύεις εδώ πάνω, βρε μαλάκα, δεν κοιτάς μήπως έρχεται το τρόλεϊ;» Ξέρω ότι είναι άσχετο αλλά αυτό εννοώ. Αφού περιμένεις το τρόλεϊ, τι κοιτάς εδώ πάνω. Ε, μαλάκα; Έτσι και εγώ. Αποφάσισα να κοιτάζω για το τρόλεϊ. Κι άμα περάσει, θα το πάρω. Και με λένε Μανώλη.

(από τα “χαστουκόψαρα” του Λένου Χρηστίδη, Εκδόσεις Καστανιώτη)

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στους άντρες τις ζωής μου, που θα με αγαπάνε και όταν θα τους μισώ. Αυτούς που μεγαλώνουν με σαλάτα και θα πεθάνουν από παϊδάκια.

*η γέφυρα Ντε Κίρικο στο χωριό Μηλιές του Πηλίου έχει πάρει το όνομά της από τον Ιταλό μηχανικό Εβαρίστο Ντε Κίρικο, πατέρα του διάσημου ζωγράφου Τζόρτζο Ντε Κίρικο. Ο Ντε Κίρικο με πολλή φαντασία και γνώση χρησιμοποιώντας ντόπιους τεχνίτες σχεδίασε και κατασκεύασε ανάμεσα στις πλαγιές και τους ελαιώνες του βουνού των Κενταύρων μία από τις ωραιότερες σιδηροδρομικές γραμμές του κόσμου, πλάτους 60 εκατοστών.

the dears - 22:the death of all the romance

ισορροπία, η:
1. (φυσ.) η κατάσταση υλικού σώματος ή μηχανικού συστήματος, το οποίο, κάτω από την επίδραση δυνάμεων που εξουδετερώνονται αμοιβαία, παραμένει στην ίδια θέση ή διάταξη
2. για οποιαδήποτε άλλη κατάσταση κατά την οποία δύο ή περισσότερα αίτια ή παράγοντες εξουδετερώνονται αμοιβαία, ώστε να μην εκδηλώνεται καμία τάση για μεταβολή της
3. το σύνολο των εντυπώσεων και των αισθημάτων που προκαλούν μια σειρά αντανακλαστικών κινήσεων, για να διατηρείται το σώμα μας σε μια όρθια στάση
4. ομαλή και υγιής κατάσταση του νου. ANT ανισορροπία

…και η μοίρα θα βρει πάντα ένα τρόπο να την επαναφέρει όπου αυτή διαταρασεται.

Για κάθε μαλακία που έχεις κάνει θα έρθει η ώρα (συνήθως η πιο ακατάλληλη, έτσι για να μάθεις) που θα πληρώσεις πολλαπλάσια.
Θα περάσει καιρός. Ίσως και χρόνια. Θα έχεις ξεχάσει τι είχες κάνει, πράγματα που ντρέπεσαι για αυτά και έτσι τα απέβαλλες από τη μνήμη σου σα να μη τα έκανες ποτέ.

Και εκεί που όλα θα πηγαίνουν ρολόι…. Θα γαμηθείς. Και θα γυρίσεις να ψάξεις για πιο απ’ όλα πληρώνεις…και δε θα ξέρεις… γιατί η τιμωρία σου σου φαίνεται πολύ πιο άδικη και σκληρή από όσα έχεις κάνει εσύ. Και ας μην έμαθες ποτέ πόσο πολύ πλήγωσες εκείνο το κορίτσι που σε αγάπησε, πόσα ψέματα της είπες και τα έμαθε, πόσο σκατά φέρθηκες στους φίλους σου, πόσο έλειπες από τον μικρό σου αδερφό…γιατί ποτέ δε σου το είπαν. Ούτε θα στο πουν. Γιατί έχουν αξιοπρέπεια…Γιατί δεν πρέπει να ξέρεις… Γιατί δεν πρέπει να βρεις δικαιολογίες. Δεν έχει σημασία να μετανιώσεις. Δεν είναι θρησκευτικό. Είναι φυσική.

Είναι ισορροπία.

(στην Ρ. που μου έμαθε χώρις να το ξέρει οτι η ισορροπία ειναι πιο σκληρή απο την πτώση)

Η στρατιωτική θητεία είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή του άντρα.

Είναι τότε που «τελειώνουν τα ψέματα», «οι τελευταίες διακοπές», «το σχολείο της ζωής», «εκεί που γίνεσαι άντρας» και άλλα τέτοια καυλωτικά ή και όχι που έχουμε ακούσει από τους μεγαλύτερους.

Στον αντίποδα αυτών έρχονται οι χαρακτηρισμοί του τύπου «εντελώς χάσιμο χρόνου», «μεγάλη μαλακία», «με έκοψε πάνω που έστρωνα δουλίτσα» από αυτούς που έχουν πάει φανταράκια λίγο πιο πρόσφατα ή που έχουν φίλους που πήγαν οπότε τους τα είπαν όλα.

Η αλήθεια πάντως είναι κάπου ανάμεσα, όπως και σε όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή.

Π.χ. άμα είσαι στον Έβρο με 2 μέτρα χιόνι και σου την πέφτουν πολικές αρκούδες, κωλότουρκοι, σε κατουράνε πελεκάνοι και κάνεις να δεις άνθρωπο 6 μήνες δικαίως και παραπονιέσαι.

Αν πάλι το μέσο σου δεν έπιασε και σε στείλανε αντί για το Καβούρι στο Ελληνικό και πρέπει να περπατήσεις 10 ολόκληρα λεπτά μέχρι το στρατόπεδο 1 φορά στις 10 μέρες που αποφασίζεις ότι είναι καλή μέρα για φραπεδιά υπό τα πευκάκια, δεν είναι και τόσο άσχημα τα πράγματα.

Για να μη μακρηγορώ όμως (που θα μακρηγορήσω τελικά, δε τη γλιτώνετε) θα περάσω στο ζουμί. Σε μια εβδομάδα (και κάτι) από σήμερα ο απόλυτος άνδρας – φετίχ παρουσιάζεται στην Κόρινθο για να κάνει το χρέος του στην μοναδική γυναίκα που του ξέφυγε… Με αυτή λοιπόν την ευκαιρία θα ήθελα να κάνω μικρές αναφορές στα σημεία κλειδιά μιας θητείας. Και ξεκινώ:

Η ΘΗΤΕΙΑ (printable version 1.1)

DAY 1: Η μέρα που παρουσιάζεσαι. Κοσμοσυρροή – αλαλαγμός – φωνές – σακ βουαγιάζ – κινητά τηλέφωνα – τάπερ με κεφτεδάκια της μαμάς – δάκρυα κοριτσιών και ray ban όλα μαζί στοιβαγμένα μπροστά από την πύλη. Ωραία φάση αλλά κούραση. Όταν τελικά μπει μέσα και ο τελευταίος κοιτάς έξω και βλέπεις καμιά 10ρια αμετανόητους γονείς κρεμασμένους στα σύρματα μέχρι να εξαφανιστεί και η τελευταία ανταύγεια από την κουπ του κανακάρη τους στα βάθη του στρατοπέδου. Θυμήσου τους γιατί θα είναι οι πρώτοι που θα μπουν μέσα στο πρώτο επισκεπτήριο με ένα εκατομμύριο καλούδια οπότε αν είσαι και λίγο κάφρος μπορεί να καβατζώσεις κανένα κομματάκι σπανακόπιτα από το πουθενά.

ΤΟ ΧΑΚΙ: Μέχρι να ντυθείς στο χακί είσαι ακόμα πολίτης. «Περαστέ από δω», «αισθάνεστε καλά?» , «χρειάζεστε room service?» και άλλες ανεξήγητες αβρότητες από εκείνη τη στιγμή και μετά εξαφανίζονται. Είσαι πλέον φαντάρος, στραβάδι, γαλί, ψαρί κλπ. Τεραστία πλάκα πάντως αφού κανείς δεν έχει ούτε μισό ρούχο στο νούμερο του οπότε ή θα είσαι σα σακί με πατάτες ή σα τον Μιτς Μπιουκάναν με τη στολή του δύτη!

ΚΑΡΑΒΑΝΑΔΕΣ: Κατώτεροι αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων. Οι πιο αξιολύπητοι άνθρωποι σε όλη τη θητεία. Αρχικά τους τρέμεις γιατί νομίζεις ότι είναι κομμάντα και φωνάζουν πολύ και σου κάνουν καψώνια. Στη βδομάδα πάνω έχεις καταλάβει ότι είναι 10 φορές πιο χεσμένοι από σένα και άμα έχεις και κανένα μπάρμπα απόστρατο τους στέλνεις να σου φτιάξουν καφεδάκι. Ευγενής ράτσα πάντως γιατί έχουν τεράστιες ανησυχίες για το τι λάστιχα θα «φορέσουν» στο χιουνταϊ, πόσες τσόντες έχουν στο κινητό και ποτέ θα φέρει παγωτά το κυλικείο για να πάρουν και για το σπίτι (τα προϊόντα του κυλικείου στοιχίζουν περίπου το 1/3 των τιμών του εμπορίου). Έχουν ραμμένα στη στολή 1 εκατομμύριο σηματάκια από κάτι ασκήσεις που τους είχανε και γυαλίζανε αρβύλες και νοιώθουν ότι είναι ο Σβαρτσενέγκερ στο predator.

ΣΚΟΠΕΤΟ: Το πρώτο σου σκοπέτο θα είναι λιγάκι δύσκολο. Έχεις άγχος γιατί πρέπει να ξέρεις να κανείς αναγνώριση και φοβάσαι ότι θα σου την πέσουνε οι οχτροί ανά πάσα στιγμή. Πάντως αν τη δεις λίγο ράμπο θα περάσει γρήγορα αφού θα σκέφτεσαι όλους τους πιθανούς τρόπους που θα αναχαιτίσεις την επίθεση και το μετάλλιο που θα σου απονείμει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στο δείπνο προς τιμήν σου θα υπάρχει άφθονος αστακός και χαβιάρι και με το που θα απλώσεις το χέρι να φας, τσουπ, θα έρθει το στάγιερ να σε πάρει. Αυτό ήταν. Πέρασε η πρώτη σου σκοπιά.

ΑΓΑΜΙΑ: Δεν έχει σημασία αν έχεις γκόμενα απέξω ή δεν έχεις γαμήσει εδώ και 5 χρόνια. Δε νοείται βασική εκπαίδευση χωρίς ένα περιοδικό ανδρικού περιεχομένου. Συνήθως στο φέρνει φίλος σου στο επισκεπτήριο (special thanx : Lazarus) και είναι τεράστιος πλούτος στο θάλαμο. Έχεις τσόντα? Είσαι Θεός, έχεις φίλους, γλυτώνεις καθαριότητες. Προσοχή: μην αποπειραθείς να ερωτοτροπήσεις με την Miss November αν δεν έχεις προηγουμένως εξασκηθεί στην ισορροπία. Οι τουαλέτες εκτός από τούρκικες, είναι και πολύ βρόμικες. Ένας λάθος χειρισμός μπορεί να σε φέρει από τα στήθια της Miss November στα σκάτα του Παπαγεωργίου που έχεσε πριν λίγο.

ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ: Ισως η πιο κεφάτη στιγμή της βασικής εκπαίδευσης. Μετά από ατελείωτες πρόβες τις περασμένες μέρες ήρθε η μεγάλη ώρα. Είσαι γαμάτος γιατί και πλησιάζει η ώρα της άδειας και έχεις πάρει και το κολάι. Η γονείς από το DAY 1 είναι πρώτη μούρη και έχουν 32 κάμερες και 50 φλας για να μη χάσουν λεπτό από τη μεγάλη στιγμή (σπανακόπιτα εννοείται γιατί μετά την παρέλαση ο μπούλης θα πεινάει). Λες τον όρκο ,ψιλοκαυλώνεις λιγάκι γιατί νοιώθεις ότι τώρα πραγματικά θερίζεις και 500 τουρκαλάδες για πλακά και γαμιέσαι στα γέλια από αυτά που ακούς ψιθυριστά γύρω σου.

ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ: Πολύ σημαντικό για την εξέλιξη της θητείας σου. Αν έχεις μέσο μπορείς να τη βγάλεις πολύ καθαρή με ειδικότητα του τύπου «χειριστής διαστημοπλοίου» ή «ειδικός επιτελεύς διαθαλασσέως» και να πας με τη μια σπίτι σου. Αν δεν έχεις, λυπάμαι πολύ αλλά θα πήξεις στο σκοπέτο που λέγαμε (μετά τις πρώτες 50 ώρες δεν έχει και πολύ πλακά). Έχεις φροντίσει στη βασική εκπαίδευση να δηλώσεις όλες σου τις σπουδές και τις δεξιότητες αλλά χωρίς να υπερβάλεις γιατί υπάρχουν και παγίδες

- λοχίας: «υπάρχει κανας dj εδώ ?»

- σίγουρα θα τη σκαπουλάρω τώρα ψαράς: «εδώ» (σηκώνοντας το χέρι μέσα στο πλήθος)

- λοχίας: «ωραίος. Πάρε τους δίσκους για πλύσιμο»

πάντως για τίποτα δε μπορείς να είσαι 100% σίγουρος.

Ο υπόλοιπος καιρός μέχρι να παλιώσεις περνάει στη ρουτίνα οπότε πάμε κατευθείαν στην παλαιότητα.

ΠΑΛΑΙΟΤΙΣ: Αντιθέτως με το cognac Napoleon ο παλιός φαντάρος δεν κάνει για τίποτα. Αυτό βέβαια είναι καλό. Στην μέχρι τώρα θητεία σου έχεις αφήσει κομμάτια απ’τη στολή σου σε κάθε γωνίτσα που υπηρέτησες, κατά πάσα πιθανότητα έχεις πάρει καμιά 10ρια κιλά από τα πιτόγυρα που τρως μέρα παρά μέρα, είσαι αξύριστος και έχεις ένα τσιγάρο μόνιμα στο στόμα. Το θέαμα είναι τραγικό και αυξάνει τις μετοχές σου στο φανταρικό χρηματιστήριο. Οι καραβανάδες δε σε βλέπουν και τα ψάρια δεν τολμάνε να σε κοιτάξουν. Γαμάς και δέρνεις αλλά δεν έχεις καμία όρεξη ούτε γι’ αυτό. Έχεις κάνει (και με το παραπάνω) το καθήκον σου και πλέον όλοι σου αναγνωρίζουν ότι είσαι παντελώς άχρηστος εκεί μέσα. Και αυτό είναι μια ικανοποίηση. Αυτό που δεν καταλαβαίνεις είναι γιατί δε σε διώχνουνε μια ώρα αρχήτερα

ΑΔΕΙΑ ΑΠΟΛΥΣΕΩΣ: Η θητεία σου μόλις τελείωσε. Αφού έδωσες 40 φορές αίμα και φρόντισες να εξασφαλίσεις οποιαδήποτε άδεια δικαιούσαι

την έκανες. Πολύ καλή περίοδος γιατί μακραίνεις το μαλλί και έχεις όλες τις δικαιολογίες με το μέρος σου. Μεγαλύτερη στιγμή όταν παίρνεις το χαρτί και βλέπεις παιδάκια σαν και σένα πριν από 1 χρόνο να σε κοιτάζουν όλο ζήλια και παράπονο.

Συγχαρητήρια , μόλις έγινες άντρας.